<P>Postbezorgers – veel studenten en huisvrouwen – nemen het werk van de postbodes over en verdienen er een extra zakcentje mee. Niet genoeg om van te leven en dat is de reden waarom postbodes dit werk niet kunnen blijven doen. Bovendien is het uursalaris van postbezorgers veel lager dan van postbodes. De laatste tien jaar zijn veel postbodes van werk, werkgever of beide veranderd. Maar in tijden van recessie gaat dat moeilijker en degenen die de minste kans op een andere baan hebben, blijven over en staan nu op de barricaden. Ze staken voor behoud van hun werk. </P> <P>In de jaren 90 hebben de centrale ondernemingsraad en de Raad van Bestuur dit soort taferelen proberen te voorkomen. Zij wisten dat er grote reorganisaties zouden blijven komen en hadden al veel eerder een sociaal beleid afgesproken. In de praktijk bleek dat het sociaal beleid niet bij kleine reorganisaties opging, want daar was het destijds niet voor bedoeld. Maar toen er in het land steeds vaker op kleine schaal werd gereorganiseerd, wilde het personeel ook in die situaties gebruik kunnen maken van het sociaal beleid. Terecht naar mijn idee. </P> <P>De cor richtte in 2003 een Werkgroep Sociaal Beleid op en een lid van de Raad van Bestuur nam deel aan de gesprekken. De cor focuste op de gevolgen voor de medewerkers, de Raad van Bestuur wilde slagen om de arm houden. Allemaal begrijpelijk. De werkgroep bedacht goede oplossingen en we waren er voor 80 procent uit. Toch kwam het sociaal beleid voor kleine reorganisaties niet van de grond. Dat kwam door de maatregelen die we hadden bedacht en waar we het uiteindelijk – doordat de cor en de Raad van Bestuur vanuit verschillende invalshoeken keken – niet over eens werden. Zo hadden we bedacht dat de postbodes die dat wilden hun baan tijdelijk konden behouden wanneer ze vrijwillig twee salarisschalen inleverden. Dat vonden we al heel wat, maar de bedrijfsleiding zei: ‘Ja, maar als ze daar tevreden mee zijn, dan gaan ze niet meer op zoek naar ander werk’. Ook dat was waarschijnlijk zo. </P> <P>Toch hadden we eruit kunnen komen, denk ik, als we alles beter van te voren hadden doordacht. We hadden alle wensen eerlijk op tafel moeten leggen, deze goed moeten onderbouwen, niks in de achterzak moeten houden, geen wisselgeld achter de hand moeten hebben. Want daardoor zijn we er niet in geslaagd een sociaal beleid af te spreken voor kleine reorganisaties. Nu is het te laat en staan postbodes en bedrijfsleiding recht tegenover elkaar. Het gaat nu alleen nog maar over: wie heeft de grootste spierballen? Wie houdt het langste vol? En dat is ontzettend jammer.</P>