Jongste en Middelste zitten nog op de basisschool, op loopafstand. Weinig aan de hand, zij schuifelen wel heen en weer. Oudste zit inmiddels echter op ‘de middelbare’, dus fietsen. Niet heel ver, maar genoeg om onderuit te gaan op sneeuw die na enige dagen/nachten consequent niet strooien/schuiven door de gemeente Tilburg steevast transformeert tot spiegelgladde ijsplaat, na elke sneeuwbui weer.
Nu ben ik een enthousiast skiër zoals u wellicht weet, dus van jongs af aan heb ik mogen ervaren hoe in elk Zwitsers, Italiaans, Oostenrijks of Frans dorp sneeuw onmiddellijk en zonder probleem te lijf wordt gegaan met sneeuwschuivers, ‘sneeuwhappers’, zout en in de kleine straatjes en wandelpaden vooral veel kleine strooisteentjes, ik geloof dat dat spul ‘split’ heet. Prima, niets aan de hand, je verplaatst je vrijwel altijd probleemloos, terwijl daar toch meters sneeuw vallen.
Zo niet hier. In mijn wijk wordt door de gemeente helemaal niets gedaan. In geen één Tiburgse woonwijk trouwens. Jammer voor de bejaarden die met hun rollator onderuit gaan, jammer voor de scholieren die met hun fiets tegen de grond kletteren. De lokale ziekenhuizen draaien overuren om alle gebroken polsen en enkels in het gips te gieten. Oudste is daar gelukkig aan ontkomen, wel een paar pijnlijke vallen achter de rug, maar niets gebroken
.De verantwoordelijke lokale wethouder is uiteraard heel tevreden over zijn stooibeleid: de doorgaande wegen zijn (meestal) begaanbaar! Nou, geweldig. Dat lijkt me toch wel het minste wat verwacht mag worden. Ik verwacht echter veel meer: dat net zoals in elk willekeurig Alpendorp alle straten, stoepen en wandelpaden begaanbaar worden gemaakt na sneeuwval. Hoe moeilijk kan dat zijn? Ik wil dat er oog is voor de veiligheid en gezondheid van de burgers. Maar nee, dat vindt onze wethouder onzin, hij is liever bezig met zijn eigen politieke hobby’s. Wanneer is een wethouder eigenlijk eens oprecht ontevreden over de negatieve gevolgen van zijn beleid? Nooit. Zijn eigen partij is het uiteraard volledig met hem eens, dat roept de zinloze vraag op wanneer een partij het eigenlijk een keer niet eens is met de eigen wethouder. Antwoord: nogmaals nooit. Macht corrumpeert, pluche plakt, we wisten het al.
Maar gelukkig, redding is nabij: de klimaatcrisis! De opwarming van de aarde kan mij niet snel genoeg gaan, weg met die sneeuw hier in Nederland. Geen onnodige valpartijen meer voor Oudste, wel alle kans om Bourgogne-wijnen hier in Brabant te oogsten, in Tilburg aan Zee. Heerlijk. Wat wil een mens nog meer? Nou, toch maar een andere wethouder bijvoorbeeld. Gaat iets sneller. Stemmen dus binnenkort, u ook hoop ik.
